Λένε ότι για να πετύχεις πρέπει από μικρός να διαλέξεις τα σωστά πρότυπα. Δεν διαφωνώ με αυτή την άποψη και θα την εμπλουτίσω λίγο, λέγοντας ότι τα πρότυπα αυτά πρέπει να είναι παραπάνω από ένα (1) για κάθε τομέα της ζωής. Αυτά είναι που σου δείχνουν τον δρόμο ή για να είμαστε πιο ακριβής σε βάζουν στο “τρυπάκι” να προσπαθήσεις αρχικά να βρεις και ύστερα να ακολουθήσεις το δρόμο προς την επιτυχία. Να ανακαλύψεις τι είναι αυτά που πρέπει να κάνεις και να μην κάνεις, για να τα καταφέρεις.

Πηγαίνοντας μερικά χρόνια πίσω, θυμάμαι από πολύ μικρός τι πραγματικά με έκανε να νιώθω γεμάτος. Τι ήτανε αυτό που έκανε την ώρα μου να περνάει σαν μια στιγμή. Για μερικά παιδιά ήταν το ίντερνετ και τα ηλεκτρονικά παιχνίδια, για άλλα ήταν οι βόλτες για σινεμά και μπόουλινγκ, η ζωγραφική. Η κατηγορία για μένα ονομαζότανε “αθλητισμός”. Επειδή σε αυτή την ηλικία που αναφέρομαι ο παιδικός νους δεν σκέφτεται επαγγελματικά, θυμάμαι να έχω στο μυαλό μου τον αθλητισμό ως παιχνίδι και μόνο. Αυτό που δυστυχώς πλέον τείνει να εξαφανιστεί από τα σημερινά παιδιά και έχει αντικατασταθεί από το laptop και το tablet.

 

Στον κόσμο των μεγάλων.

Ύστερα μεγαλώνοντας άρχισα να αντιλαμβάνομαι ότι κάποια στιγμή το παιχνίδι θα πρέπει να αντικατασταθεί, αν όχι ολοκληρωτικά αλλά σε μεγάλο βαθμό, από την εργασία. Η απάντηση παρέμεινε η ίδια. Αθλητισμός. Ήρθε τόσο αβίαστα και τόσο φυσικά αυτή η καθοριστική επιλογή που καλείται ο καθένας από εμάς να κάνει γύρω στα 16-17 του χρόνια, που πολλές φορές έχω απορήσει και εγώ ο ίδιος, ειδικά όταν σκέφτομαι φίλους μου που άρχισαν να φοιτούν σε κάποιο πανεπιστήμιο, και τελικά το άφησαν στην μέση για κάτι άλλο.

Για να συνδέσω λοιπόν και το κείμενο με τον τίτλο του, θα ξεκινήσω με το εξής: Υπάρχουν τα απλά πρότυπα (που λέγαμε και στην αρχή) και υπάρχει και μια κατηγορία ακόμα.. Το να έχεις ίδιο όνομα και να έχεις κάνει ίδια επιλογή με ένα από τα πρώτα σου επαγγελματικά πρότυπα σου. Τώρα σε όλο αυτό, προσθέστε τα εξής: α) την συγγενική σχέση, β) την κοινή επαγγελματική στέγη, γ) την επιτυχημένη επαγγελματική του πορεία για 30 χρόνια – sorry Νίκο για τα έτη…

Εεε, δεν είναι “too much” που θα λέγανε και στην Βρετανία; Είναι, θα απαντήσω από μόνος μου, αλλά θα προσθέσω και ένα «Εεε και..;». Το νόμισμα έχει πάντα δύο (2) όψεις.

 

Οι δυο όψεις του ιδίου νομίσματος

Η μία όψη του νομίσματος είναι αυτή της πίεσης. Να επιχειρείς να πετύχεις σε ένα χώρο, με το όνομα που έχει διαγράψει την δική του επιτυχημένη πορεία. Και ύστερα να ξέρεις ότι θα έρθει και η σύγκριση. Αργά ή γρήγορα. Είτε μόνο από τον εαυτό σου μονάχα, είτε και από τους άλλους. Και έπειτα να γνωρίζεις ότι κάποιοι θα σταθούνε και στο ίδιο όνομα με καχυποψία υπονοώντας την ειδική μεταχείριση. Γιατί έτσι είναι η ανθρώπινη φύση.

Η άλλη όψη λέει ότι για να πετύχεις, πρέπει να στοχεύεις στο καλύτερο. Σαν αυτό που μας λέγανε στο σχολείο, ότι «για να γράψεις 16-17 βαθμό, πρέπει να έχεις διαβάσει για 19 το λιγότερο». Έτσι και τα πρότυπα σου, πρέπει να σε “τρομάζουν” και πρέπει να είναι τόσο μεγάλα όσο και η θέληση για να πετύχεις.

Το να αποδεχτώ την πρώτη όψη του νομίσματος, φάνταζε στα μάτια μου εξωφρενικά ηττοπαθές. Προτίμησα να την τοποθετήσω στο πίσω μέρος του μυαλού μου. Να κλείσω τα αυτιά μου, κυρίως στον εαυτό μου και στις δεύτερες σκέψεις που όλοι μας κάνουμε και να πορευτώ παρέα με την άλλη όψη του νομίσματος, τροφοδοτώντας με έξτρα κίνητρο κάτι το οποίο ήξερα από την αρχή ότι αγαπάω.

Γιατί όπως και να το δούμε, την πρώτη όψη, αυτή του φόβου, πρέπει να την αντιμετωπίσεις για να μην μείνεις με τα “αν”. Και εν συνεχεία να την κερδίσεις. Αυτόν τον φόβο, ότι ενδεχομένως να μην σταθείς αντάξιος και να μην τα καταφέρεις, επειδή κάποιος πριν από εσένα τα πέτυχε όλα, πρέπει να τον κατατροπώσεις. Και έτσι αφήνοντας την ηττοπάθεια πίσω σου, να προχωρήσεις στα επόμενα..

 

Αλέξανδρος Δημητριάδης – running. coach myathlete.

Υ.Γ. Όσο έγραφα αυτό το κείμενο, τριγυρνούσαν στο μυαλό μου και όσα είχα πει πριν μερικά χρόνια σε μια πρωτοχρονιάτικη εκδήλωση του myathlete. Να καταφέρω να δείξω πρωτίστως στον εαυτό μου (είπαμε, όλοι μας κάνουμε δεύτερες σκέψεις) ότι η συγγένεια και κατ’ επέκταση το όνομα ήταν απλά και μόνο η αφορμή. Προχωράμε..

add comment

X