Άμα τ’ αγγίξεις, δεν ξεκολλάς – που έλεγε κι εκείνη η παλιά διαφήμιση. Ο λόγος για το βιβλίο του Δημήτρη Τζεφαλή για το τρέξιμο που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Sportbook με το γενικό τίτλο «Φέρνοντας κοντά τις μεγάλες αποστάσεις». Πολυπράγμων ο ίδιος ο Δημήτρης, με συγκροτημένο κι ελκυστικό επιστημονικό λόγο, δραστηριοποιείται στη Δράμα, έχοντας φτιάξει και μια πολύ μεγάλη ομάδα (OneStepBeyond). Οι απαντήσεις του, πραγματικά, σπουδαίες και ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσες για όποιον τρέχει και για όποιον παλεύει να το αποφασίσει. Απολαύστε τον.

 

Τι ήταν εκείνο που σε οδήγησε στη συγγραφή ενός βιβλίου για το τρέξιμο μεγάλων αποστάσεων; Υπήρχε κάποιο σημείο μηδέν (εκκίνησης) για όλη αυτή την προσπάθεια; Ποιο ήταν το αρχικό ερέθισμα;

Την απάντηση σε αυτό το ερώτημα την έχω δώσει και στην εισαγωγή του βιβλίου. Διαβάζοντας τη φράση του AustinKleon«γράψε το βιβλίο που θα ήθελες να διαβάσεις», σκέφτηκα ότι ένα τέτοιο βιβλίο θα ήθελα να διαβάσω, στα πρώτα βήματα των δρομικών μου εξερευνήσεων, καθώς και αργότερα. Έτσι,το βιβλίο αυτό γράφτηκε με στόχο να καθοδηγήσει τον δρομέα, χωρίς επώδυνους πειραματισμούς ώστε στη συνέχεια, όντας εμπειρότερος, να οδηγηθεί με ασφάλεια σε περαιτέρω βελτίωση, μακρόχρονη προπονητική και αγωνιστική διάρκεια. Παρότι, ένας έμπειρος και εξειδικευμένος προπονητής είναι αναντικατάστατος, μέσα από το βιβλίο ευελπιστώ να βοηθήσω κάθε αθλούμενο για να βελτιωθεί σημαντικά και να κορυφώσει τις επιδόσεις του.

 

Σημαντική παρότρυνση, επίσης, αποτέλεσαν οι ερωτήσεις του κόσμου κάθε φορά που με συναντούσε, όπως και η ανταπόκριση των άρθρων μου στους ελεύθερα αθλούμενους Παρότι ζούμε σε μια χώρα που πολλοί θεωρούν ότι τα ξέρουν όλα, συνειδητοποιώ ότι όσο πιο πολύ διαβάζω και μελετώ την επιστήμη της Προπονητικής μεγάλων αποστάσεων, τόσα περισσότερα είναι αυτά που έχω να μάθω. Είναι μια επιστήμη που διαρκώς εξελίσσεται, χάρη σε ορισμένους ακούραστους ερευνητές. Ένα μέρος αυτής της γνώσης ήθελα να μοιραστώ με τους δρομείς, επώνυμα και με υπευθυνότητα.

 

Το αρχικό ερέθισμα ήταν η θετική ανταπόκριση των δρομέων στα άρθρα μου στην ιστοσελίδα runningnews.grκαι στο περιοδικό Athletics. Ήταν όμορφο να βλέπεις ότι οι δρομείς σχολιάζουν δημόσια και προσωπικά τα άρθρα σου χαρακτηρίζοντάς τα ευκολοδιάβαστα, κατανοητά, χρηστικά και εφαρμόσιμα στην πράξη. Θέλησα λοιπόν να δώσω στη δρομική κοινότητα κάτι πιο ολοκληρωμένο και ολιστικό, όπως ένα βιβλίο! Στόχος μου ήταν «να φέρω πιο κοντά σε όλους τις μεγάλες αποστάσεις» και, αν κρίνω από τα σχόλια του κόσμου, μάλλον είμαστε σε καλό δρόμο!

 

 

Πόσο καιρό σου πήρε από την πρώτη μέρα μέχρι την ολοκλήρωσή του; Πόση εργασία περιλάμβανε το εγχείρημα σε καθημερινή βάση;

 

Από τότε που πρωτοέγραψα κάποιες παραγράφους σε ένα τετράδιο πέρασαν περίπου 5 χρόνια. Ανέκαθεν μου άρεσε να γράφω τις σκέψεις μου και αποσπάσματα βιβλίων που με εντυπωσίαζαν με κάποιον τρόπο στο χαρτί. Φυσικά η προσπάθεια δεν ήταν συνεχής και χρονικά γραμμική. Αρχικά δεν ήξερα αν τελικά θα αποτυπωθεί το όλο εγχείρημα σε μορφή βιβλίου. Απλά συνέχισα να κάνω αυτό που με ευχαριστούσε, να γράφω δηλαδή για κάτι που αγαπώ!

 

Φυσικά, πολλές φορές πέρασε από το μυαλό μου πόσο δύσκολη ήταν η όλη προσπάθεια. Δεν ήταν λίγες οι φορές που κόντεψα να εγκαταλείψω! Η παραίτηση όμως δεν είναι κάτι μου με χαρακτηρίζει και συντροφιά με αγαπημένα αποφθέγματα που συνηθίζω να αναρτώ και να λέω στους φίλους μου, συνέχιζα άλλοτε επιμελέστερα και άλλοτε πιο αραιά. Το βασικό ήταν ότι συνέχιζανα γράφω! Όπως αναφέρω και στην εισαγωγή, ήταν ό,τι δυσκολότερο έχω κάνει ως τώρα στη ζωή μου ως προπονητής, αλλά και το πιο ωφέλιμο!

 

Μπορώ να πω ότι τα τρία τελευταία χρόνια, μετά την επιστροφή μου από το Μόντρεαλ του Καναδά, η προσπάθεια έγινε πιο επισταμένη και οργανωμένη. Στο Μόντρεαλ συνειδητοποίησα ότι δεν έχουμε να ζηλέψουμε τίποτε από αυτόν τον πραγματικά προηγμένο σε πολλά θέματα λαό, πέρα από την οργάνωσή του. Επιπρόσθετα, με την παρότρυνση του παιδικού φίλου και βραβευμένου συγγραφέα βιβλίων ποδοσφαίρου Θάνου Τερζή και της συζύγου του Λένας Χατζημανώλη, η ιδέα άρχισε να φαντάζει πιο ρεαλιστική. Η επιμονή τους για την απόδοση όλων των γνώσεων και προπονητικών πρακτικών που αποτυπώνονταν ως μακροχρόνια βελτίωση στους αθλητές μου, με ώθησαν στο να γίνω πιο επιμελής και συνεπής στη συγγραφή.

 

Μετά τη γνωριμία με τον ακούραστο εκδότη μου Ηλία Τσιπτσέ (Εκδόσεις Sportbook) το όλο εγχείρημα άρχισε να παίρνει σαφέστερη και πιο ολοκληρωμένη μορφή. Ο χρόνος συγγραφής δεν ήταν σταθερός ανά ημέρα. Υπήρχαν μέρες που με συντρόφευε η δύση του ήλιου μπροστά στον ηλεκτρονικό υπολογιστή και με υποδέχονταν η ανατολή,χωρίς πολλές φορές να το καταλαβαίνω! Τόσο πολύ με συνέπαιρνε η διαδικασία.

 

Μου αρέσει. όταν κάνω κάτι, να το κάνω καλά και πολύ συχνά άλλαζα, τροποποιούσα και πρόσθετα υλικό από νέες έρευνες και βιβλιογραφικές πηγές. Συμφωνώ με τη ρήση ότι αν αυτό που έκανες χθες, σήμερα σου φαίνεται αρκετό ή πολύ καλό, μάλλον δεν μαθαίνεις αρκετά! Το σκεφτόμουν συνεχώς αυτό καθώς μελετούσα συνεχώς, αλλά κάποια στιγμή έπρεπε να ολοκληρώσω, αν ήθελα να κυκλοφορήσει το βιβλίο. Αυτό που με χαροποιεί είναι ότι ακόμη και τώρα όταν διαβάζω το βιβλίο μου φαίνεται πολύ καλό και δοτικό και χαίρομαι που το αναγνωρίζουν οι αναγνώστες. Απλά, αν ξαναέγραφα σήμερα το βιβλίο σίγουρα θα πρόσθετα  μερικές σελίδες!

 

Πολλές φορές αναπολώντας τη διαδικασία συγγραφής απορώ πραγματικά με τον εαυτό μου! Είναι κι αυτό μια απόδειξη για το πόσα πολλά πράγματα είναι ικανός ο άνθρωπος αν θέλει κάτι πολύ! Ήθελα να επαληθεύσω ένα από τα αποφθέγματά μου που ανεβάζω μεταξύ άλλων κάθε εβδομάδα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης: «αν μπορείς να τερματίσεις έναν Μαραθώνιο, μπορείς να κάνεις τα πάντα στη ζωή σου, αρκεί να το θέλεις πολύ!».

 

Ως δρομέας, ο ίδιος, τι έχεις τρέξει; Ποια είναι η αγαπημένη σου απόσταση και πόσο τρέχεις σήμερα σε εβδομαδιαία βάση;

 

Έχοντας ξεκινήσει στα 30 μου χρόνια το τρέξιμο μεγάλων αποστάσεων, θεωρώ ότι δεν θα μπορούσα να ζητήσω πολλά περισσότερα από τα ατομικά μου ρεκόρ των 9’ 52 στα 3 χλμ. με φυσικά εμπόδια, το οποίο αποτελεί και Πανελλήνιο και Βαλκανικό ρεκόρ βετεράνων στην ηλικιακή κατηγορία 40-44, τα 16’ 20’’ στα 5 χλμ., τα 33’ 20 στα 10 χλμ. και τις 2 ώρες 44’ 58’’ στον Αυθεντικό μαραθώνιο Αθηνών σε ηλικία 39 ετών. Μου αρέσει ιδιαίτερα να τρέχω σε ορεινούς αγώνες αποστάσεων μικρότερων των 30 χλμ., αλλά θα έλεγα ότι η αγαπημένη μου απόσταση είναι ο μαραθώνιος. Έχω ολοκληρώσει περισσότερους από 20 μαραθωνίους στην Ελλάδα και το εξωτερικό και ένας αξιομνημόνευτος αγώνας που έχω τρέξει ήταν ο Υποθερμικός Ημιμαραθώνιος στο Μόντρεαλ του Καναδά με θερμοκρασίες -35 βαθμούς Κελσίου.

 

Θα πρέπει να ομολογήσω ότι πολύ σπάνια είχα τον χρόνο να κάνω μια ολοκληρωμένη προετοιμασία μαραθωνίου, λόγω οικογενειακών και επαγγελματικών υποχρεώσεων. Θεωρώ ότι αν είχα τον χρόνο να ολοκληρώσω με ακρίβεια κάποια από τα προγράμματα που προτείνω στο βιβλίο μου, θα βελτίωνα τον χρόνο μου ακόμη και στην ηλικία των 45 ετών ή μεγαλύτερος. Πρέπει όμως η ζωή μας να έχει αρμονία σε όλους τους τομείς και να μην γίνεται το τρέξιμο τροχοπέδη στην οικογενειακή και επαγγελματική μας ισορροπία!

 

Την τρέχουσα περίοδο σπάνια ξεπερνώ τα 30 χλμ. την εβδομάδα ως προπονητικό όγκο. Παρόλα αυτά η πολύχρονη βάση και η σωστά, θεωρώ, δομημένη προπόνηση μου επιτρέπουν ακόμη να φέρνω επιδόσεις κοντά και κάτω από τα 37’ στα 10 χλμ. Χαριτολογώντας, αλλά και κυριολεκτώντας, θα έλεγα ότι όποιος θέλει να μάθει το πώς μπορεί να γίνει αυτό με τόση λίγη προπόνηση, δεν έχει παρά να διαβάσει το βιβλίο «Φέρνοντας κοντά τις μεγάλες αποστάσεις». Ειλικρινά, δεν αποκρύπτω τίποτε από τα προσωπικά μου μυστικά και, ίσως γι’ αυτό, πολλοί άγνωστοι προς εμένα δρομείς εγκωμιάζουν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τη δοτικότητα του βιβλίου.

 

Η άνθιση του δρομικού κινήματος σε ευχαριστεί; Πιστεύεις ότι θα έχει διάρκεια ή μήπως είναι μια μόδα που θα παρέλθει μοιραία κάποια στιγμή;

 

Δεν θα μπορούσε να μην ευχαριστεί έναν λάτρη των μεγάλων αποστάσεων και της αγνότητας που κρύβει το τρέξιμο, η ανάπτυξη του δρομικού κινήματος παγκοσμίως και φυσικά και στη χώρα μας. Μου αρέσει το τρέξιμο και η ισονομία που το διακρίνει. Όλοι σε μια γραμμή, με ίδιες καιρικές συνθήκες, παρόμοιο εξοπλισμό, (π.χ. λίγο μπορεί να διαφοροποιήσουν το αποτέλεσμα τα πολύ ακριβότερα παπούτσια ή αξεσουάρ!) και ο καλύτερος, ο πιο προπονημένος ή αυτός με τα περισσότερα ψυχικά αποθέματα δρομέας κερδίζει!

 

Τι γίνεται όμως με τους υπόλοιπους; Τον δεύτερο, τον τρίτο, τον χιλιοστό; Στο βιβλίο αναφέρω μια ρήση του αμερικανού προπονητή Jack Daniels, «εάν η μόνη ευχαρίστηση που βρίσκουμε στο τρέξιμο είναι να βγούμε πρώτοι, τότε υπάρχουν εκατομμύρια δυστυχισμένοι άνθρωποι στον κόσμο, που σπαταλούν τον χρόνο τους τρέχοντας!». Το σίγουρο είναι ότι μόνο τον χρόνο τους δεν σπαταλούν, αλλά μάλλον τον επενδύουν σε υγεία, χαμόγελα, καλύτερη διάθεση και πολλά άλλα!

 

Όποιος έχει ξεκινήσει να τρέχει είμαι σίγουρος ότι έχει ήδη ανακαλύψειτη μαγική επίδραση που έχει στην ψυχολογία του. Δεν ξέρω αν θα διαβάσουν τη συνέντευξη και άνθρωποι που δεν τρέχουν, τους καλώ όμως να δοκιμάσουν. Πρέπει να το ανακαλύψουν όμως μόνοι τους και δεν χρειάζεται να το κάνουν με το ζόρι!

 

Στο πρώτο μέρος του βιβλίου αφιερώνω αρκετές παραγράφους με τα θετικά του τρεξίματος στην καλύτερη ποιότητα της ζωής μας. Αν προπονούνταν ορθά περισσότεροι άνθρωποι, οι γιατροί θα είχαν λιγότερη δουλειά! (Ελπίζω να με συγχωρήσουν οι γνωστοί και άγνωστοι γιατροί στο επάγγελμα που αποκαλύπτω αυτό το μεγάλο μυστικό!) Για να το διατυπώσω λίγο διαφορετικά και να ισοσκελίσω την απώλεια ασθενών τους, θα είχαν μάλλον περισσότερη δουλειά όσον αφορά στην πρόληψη, και όχι ως θεραπευτές.

 

Για όλους τους παραπάνω λόγους, θεωρώ ότι το δρομικό κίνημα έχει ήδη δοκιμαστεί στο πέρασμα των χρόνων και θα συνεχίσει να αναπτύσσεται! Όσοι συνειδητοποιούν τις βαθύτερες αιτίες που τους ωθούν στο να γυμνάζονται, δύσκολα θα το σταματήσουν. Προφανώς κάποιοι θα σταματήσουν εξαιτίας τραυματισμών, ελπίζω όμως ότι θα επιστρέψουν σοφότεροι. Ταυτόχρονα νέοι άνθρωποι θα μπουν στη διαδικασία και, αν το κάνουν με σωστή καθοδήγηση, θα έχουμε και καλύτερα αποτελέσματα ως επιδόσεις. Ελπίζω το βιβλίο μου να βοηθήσει σε αυτή την κατεύθυνση.

 

Αναφορικά με τους αγώνες, που ολοένα αυξάνονται, αυτό που σίγουρα πρέπει να προσεχθεί από τους διοργανωτές είναι η καλή ποιότητα παροχών και ο σεβασμός προς τους δρομείς. Πιστεύω ότι από τους εκατοντάδες πλέον αγώνες που διοργανώνονται εβδομαδιαίως, στο μέλλον θα διανθίζονται και θα αυξάνουν τις συμμετοχές τους όσοι βάζουν στο επίκεντρο τον δρομέα!

 

 

Αν είχες το δικαίωμα να δώσειςμία και μόνη συμβουλή σε κάποιον που σκέφτεται να σηκωθεί από τον καναπέ και μία σε κάποιον που ξεκίνησε πρόσφατα και άμεσα θέλει να τρέξει μαραθώνιο, ποια θα ήταν αυτή και γιατί;

 

Τα δυσκολότερα μέτρα, ακόμη και της πιο επίπονης προπόνησης είναι από τον καναπέ ως την εξώπορτα του σπιτιού μας. Δεν ξέρω ποιος είναι ο εμπνευστής αυτής της ρήσης, αλλά εγώ την πρωτοδιάβασα σε συνέντευξη του εξαίρετου ιατρού και μαραθωνοδρόμου Δρ. Δημοσθένη Ευαγγελίδη στο περιοδικό Athletics.

 

Σε κάποιον που σκέφτεται να ξεκινήσει, γενικά, το τρέξιμο θα έλεγα να διανύσει αυτά τα δύσκολα μέτρα από τον καναπέ ως την εξώπορτα περπατώντας, με τα όποια αθλητικά του ρούχα και παπούτσια, να περάσει το κατώφλι του σπιτιού του και να ξεκινήσει να τρέχει αλαχάνιαστα για μερικά μέτρα και μετά να περπατήσει για άλλα τόσα. Να επαναλάβει τη διαδικασία όσες φορές επιθυμεί χωρίς να λαχανιάσει καθόλου. Την μεθεπόμενη μέρα να επαναλάβει το ίδιο για λίγα περισσότερα λεπτά προς κάποιο άλλο σημείο της πόλης του.

 

Σε κάποιο άρθρο μου στην ιστοσελίδαwww.onestepbeyond.grολοκληρώνω με τις φράσεις: «Καμία απόσταση δεν είναι μικρή, κανένας ρυθμός δεν είναι αργός, καμία προσπάθεια δεν είναι λίγη»! Με αυτές τις φράσεις στο μυαλό του, και χωρίς αναστολές, θα πρέπει να συνεχίσει την αγαπημένη του δραστηριότητα, γιατί αν δεν έχει γίνει ήδη, σύντομα θα γίνει πράγματι η αγαπημένη του.

 

Αν τώρα ο ίδιος αθλητής ονειρεύεται να τερματίσει σε κάποιον Μαραθώνιο η λέξη κλειδί που θα του έλεγα θα ήταν η λέξη «σταδιακά»!. Ό,τι κάνει να το κάνει ΣΤΑΔΙΑΚΑ ή ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΑ και χωρίς βιασύνη! Οι περισσότεροι βιάζονται να μιμηθούν κάποιους φίλους ή γνωστούς και θέλουν να μεταπηδήσουν στον Μαραθώνιο απότομα! Συνήθως αυτό κρύβει εκπλήξεις που δεν είναι και πολύ ευχάριστες και συχνά τους οδηγούν πολύ συχνότερα από ό,τι θα έπρεπε στον συμπαθή ιατρικό κλάδο των ορθοπεδικών!

 

Δεν σημαίνει ότι οι μικρότερες αποστάσεις όπως, η δημοφιλέστερη στον κόσμο, αυτή του Ημιμαραθωνίου, είναι απαραίτητα εύκολη! Όπως λένε συχνά πολλοί προπονητές, ο ρυθμός είναι που σε σκοτώνει και όχι απαραίτητα η απόσταση! Καλό θα είναι να εδραιώσει την προπόνησή του για τουλάχιστον 2 χρόνια και έπειτα να προχωρήσει στην απόσταση του Μαραθωνίου και πάντα με αρχικό στόχο τον υγιή τερματισμό και όχι την επίδοση. Αυτό δεν σημαίνει ότι δε θα καταφέρει να τον τερματίσει και νωρίτερα, αλλά το σημαντικότερο είναι να συνεχίσει να προπονείται υγιής και να μην διακόψει έπειτα λόγω τραυματισμού, όπως συχνά συμβαίνει.

 

Συγχωρέστε με που δεν απαντώ με μία μοναδική συμβουλή, αλλά σε ένα τόσο σημαντικό θέμα που αφορά την υγεία, πώς να μην απαντήσεις σε πολλαπλά επίπεδα! Λέω συχνά στους αθλητές μου και όποιον συναντώ ότι δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ξεκινήσαμε το τρέξιμο για την υγεία μας και δεν πρέπει να τη θέτουμε σε κίνδυνο στην πορεία για λόγους που, αν τους αναλογιστούμε αργότερα, θα διαπιστώσουμε ότι μάλλον δεν άξιζαν την ταλαιπωρία και την ψυχική οδύνη της αποχής.

Σε όλη αυτή την περιπέτεια με το βιβλίο, ποια στιγμή (ποιο περιστατικό) ξεχωρίζεις και γιατί;

 

Σε μια πολυετή διαδικασία και εναλλαγή συναισθημάτων όπως αυτή της συγγραφής ενός βιβλίου είναι δύσκολο να απομονώσεις και να ξεχωρίσεις στιγμές. Αναμφισβήτητα η πιο ξεχωριστή στιγμή ήταν όταν το έπιασα για πρώτη φορά στα χέρια μου σε έντυπη μορφή. Είναι τελείως διαφορετικό από να το βλέπεις και να το διορθώνεις σε ηλεκτρονική μορφή. Μια πολυετής εργασία συγκεντρωμένη σε έναν τόμο! Ήταν πρωτόγνωρο συναίσθημα που δύσκολα μπορείς να περιγράψεις. Οφείλω να εκφράσω για ακόμη μια φορά τις ευχαριστίες μου και τα συγχαρητήριά μου στον εκδότη μου Ηλία Τσιπτσέ.

 

Επειδή όμως οι όμορφες στιγμές συνδέονται για μένα με όμορφους στην ψυχή ανθρώπους θα ήθελα να αναφερθώ ιδιαίτερα σε δύο από αυτούς με βοήθησαν με τον δικό τους ξεχωριστό τρόπο.

 

Στον Γιάννη Παττακό του οποίου η συμβολή ήταν καθοριστική, όχι μόνο ως φιλολογικό έλεγχο, αλλά και σε επίπεδο ιδεών και έμπνευσης! Ο Γιάννης είναι ένας δρομέας που σε εμπνέει ποικιλότροπα και ήταν ένας από τους λόγους που ήθελα να γράψει τον πρόλογο του βιβλίου! Θα αναφέρω μόνο τρεις φράσεις του από τον πρόλογο: «Κάποιοι λένε ότι το τρέξιμο μας κάνει καλύτερους ανθρώπους ή, τουλάχιστον, πιο ήρεμους. Δεν ξέρω αν είναι αλήθεια, παρόλο που έχω νιώσει και τα δύο πολλές φορές. Σίγουρα όμως αυτά τα ελάχιστα δευτερόλεπτα αιώρησης που μας προσφέρει το κάνουν ονειρικό». Η όλη επικοινωνία με τον Γιάννη και φυσικά και η ανάγνωση του προλόγου ήταν για μένα ιδιαίτερες στιγμές!

 

Ο δεύτερος αθλητής και φίλος, του οποίου η συμβολή ήταν σημαντική, ήταν ο Θάνος Μπαϊρακτάρης. Μεταξύ άλλων, στη φάση της φωτογράφησης του ιδανικότερου ίσως μοντέλου που θα μπορούσα να διαλέξω, της Στεργίας Σκόρδου η συνεισφορά του ήταν καθοριστική. Η μεταφορά του εξοπλισμού, η μετακίνηση σε στάδια και τοποθεσίες με σωστό φωτισμό και συνθήκες, η όλη διαδικασία της φωτογράφησης των 567 φωτογραφιών που περιλαμβάνει το βιβλίο είναι αξιομνημόνευτη! Αυτό που φυσικά δεν ξέρουν οι αναγνώστες είναι ότι αυτές οι φωτογραφίες επιλέχθηκαν ανάμεσα σε 10.000 περίπου φωτογραφίες που τραβήχτηκαν! Η επιλογή τους ήταν από τις δυσκολότερες ίσως φάσεις πριν την έκδοση του βιβλίου και μία από αυτές που έθεσαν σε κίνδυνο την έκδοσή του λόγω της δυσκολίας του όλου εγχειρήματος.

Ζεις και δραστηριοποιείσαι στη Δράμα. Πόσο «μέσα στα δρομικά τεκταινόμενα» νιώθεις και τι κάνεις για να επικαιροποιείς τη γνώση σου; Υπάρχουν δρομικοί πυρήνες στη Δράμα; Μίλησέ μου για την OneStepBeyond_EnduranceTeam.

 

Η Δράμα δεν θα μπορούσε να υστερήσει στην ανάπτυξη του δρομικού κινήματος. Θεωρώ ότι το τρέξιμο και ο αθλητισμός, γενικότερα, είναι ωφέλιμος για όλες τις τοπικές κοινωνίες και οικονομίες. Οι άνθρωποι που ασκούνται είναι πιο υγιείς, δημιουργικοί και ευτυχισμένοι!

 

Εδώ και μερικά χρόνια έχει δημιουργηθεί ο Σύλλογος Δρομέων Υγείας Δράμας (Drama Runners) και οργανώνονται στην πόλη μας, αλλά και ευρύτερα στον Νομό Δράμας, πολλοί και καλά οργανωμένοι αγώνες που προσελκύουν εκατοντάδες δρομέων από όλη την Ελλάδα. Δεν θέλω να αναφέρω ονόματα για να μην αδικήσω ή ξεχάσω κάποιον εξ αυτών.

 

Σημαντικό δρομικό πυρήνα επίσης αποτελεί το Holisterun, μια συνάντηση δρομέων που πραγματοποιείται το βράδυ της πρώτης Δευτέρας κάθε μήνα εδώ και 5 χρόνια. Η συνάντηση αυτή δεν έχει βράβευση πρώτων νικητών και πολλοί δρομείς ξεκινούν τα πρώτα τους δρομικά βήματα από εδώ.

 

Δεν θεωρώ ότι απέχουμε από τα δρομικά τεκταινόμενα που μπορεί να συμβαίνουν στην πρωτεύουσα ή άλλες μεγάλες πόλεις. Εξάλλου δίνω ετησίως το παρόν σε μεγάλους αγώνες σε όλη την Ελλάδα. Η επικαιροποίηση της γνώσης εξάλλου βρίσκεται στα βιβλία και στα επιστημονικά άρθρα και φροντίζω να μην υπάρχει ούτε μία μέρα που να μην έχω μελετήσει και να μην έχω μάθει κάτι καινούργιο. Το σημαντικό βέβαια είναι να μπορείς να διασταυρώνεις τις πηγές σου, πράγμα που δεν είναι πάντα τόσο εύκολο.

 

Αυτή η ανάγκη για πληροφόρηση και νέα γνώση με οδήγησε στο να γίνω ξανά φοιτητής στα 44 μου χρόνια σε ένα εξαιρετικό Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, με τίτλο «Ανθρώπινη Απόδοση και Υγεία» με κατεύθυνση στην Προπονητική. Είναι σημαντικό να θυμόμαστε πόσο μικρό κομμάτι της γνώσης έχουμε κατακτήσει και η παρουσία εξαιρετικών καθηγητών και απεριόριστης πρόσβασης στην αρθρογραφία της επιστημονικής κοινότητας με συνεπαίρνει κάθε φορά και μου το υπενθυμίζει. Η παρουσία μου δε σε επιστημονικά συνέδρια μου θυμίζει συχνά πόσες γνώσεις έχουμε ακόμη να προσεγγίσουμε και να κατανοήσουμε.

 

Η Ομάδα OneStepBeyond_EnduranceTeamδημιουργήθηκε σταδιακά και ουσιαστικά ανεπιτήδευτα. Τα λίγα άτομα που ξεκίνησα να βοηθώ προπονητικά πριν 8 περίπου χρόνια «διέδιδαν» με τα αποτελέσματά τους και τη διατήρηση της καλής τους σωματικής, ψυχικής και πνευματικής υγείας τη δουλειά που κάνουμε. Έτσι, ολοένα και περισσότερα αλλά συνάμα ιδιαίτερα και ξεχωριστά άτομα ζητούσαν τη βοήθειά μου και «εμπιστευόταν την υγεία τους» στα χέρια και τις γνώσεις μου. Η συνεύρεση αισιόδοξων και χαρούμενων ανθρώπων της Ομάδας σε αγώνες ή αλλού οδήγησε στο να αποκτήσουν τα περισσότερα μέλη της ένα ιδιαίτερο δέσιμο μεταξύ τους.

 

Στον αρχικό πυρήνα δρομέων που δημιουργήθηκε αποφάσισα κάποια στιγμή να δώσω ένα όνομα και η «Νονά» του ονόματος και του βιβλίου μου, Τουλίνα Δέμελη, ήταν εκεί για να δώσει ένα ακόμη εμπνευσμένο και όμορφο όνομα στην Ομάδα μας για να θυμόμαστε ότι πρέπει να προχωράμε συνεχώς, τουλάχιστον, ένα βήμα μπροστά κάθε φορά.

 

Σκοπός της Ομάδας είναι η διάδοση των δρόμων μεγάλων αποστάσεων, η δημιουργία κοινωνικών δράσεων στην πόλη μας ή αλλού, και η διατήρηση της υγείας μας, ταυτόχρονα με τη μεγιστοποίηση της απόδοσης των αθλητών σεβόμενος την ιδιαιτερότητα και τα ατομικά χαρακτηριστικά του καθενός. Ο κάθε αθλητής είναι μοναδικός για μένα και η απρόσκοπτη συμμετοχή του χωρίς τραυματισμούς και έκτακτες διακοπές, πλην των προγραμματισμένων φάσεων ξεκούρασης και αποκατάστασης, στις προπονήσεις είναι το ζητούμενο. Όσοι έχουν ζήσει μεγάλα διαστήματα αποχής εξαιτίας τραυματισμών και της ψυχικής οδύνης που αυτό συνεπάγεται γνωρίζουν καλά σε τι αναφέρομαι. Όταν κάποιος αθλητής έχει τη διάθεση και τον χρόνο μπορεί να φτάσει και στη βελτιστοποίηση των επιδόσεών του μέσα πάντα στο γενετικά προκαθορισμένο πλαίσιο που τον προίκισε η φύση, τα ψυχικά του χαρακτηριστικά και το ταλέντο του.

Πόσο έχει εξελιχθεί η προπονητική τα τελευταία χρόνια και ποιο είναι το όριό της; Αντίστοιχα, πιστεύεις ότι θα τρέξει ποτέ ο άνθρωπος μαραθώνιο σε λιγότερο από δύο ώρες και τι προϋποθέτει μια τέτοια επίδοση;

 

Η επιστήμη της προπονητικής και η έρευνα που τη συνοδεύει έχουν κάνει σημαντικά βήματα τα τελευταία χρόνια. Ωστόσο, η βελτίωση των αθλητών συνοδεύεται και από την πρόοδο στις υπόλοιπες αθλητικές επιστήμες που την πλαισιώνουν, όπως αυτές της Εργοφυσιολογίας, της Εργομετρίας, της Βιοχημείας, της Βιοκινητικής, της Διαιτολογίας-Διατροφής, της Κινησιολογίας και πολλών άλλων. Τα όρια των επιδόσεων είναι δύσκολο να τα προσδιορίσεις και, φυσικά, υπάρχουν για να θέτουν κίνητρο στους αθλητές να ξεπεράσουν τα προηγούμενα ρεκόρ. Η ίδια ερώτηση πριν μερικά χρόνια μπορεί να μας διέψευδε στην πρόβλεψη για την πρόσφατη καλύτερη επίδοση στον Μαραθώνιο, τις 2ώρες 01’ 39’’ του EliudKipchogeστον Μαραθώνιο του Βερολίνου. Πιστεύω ότι είναι θέμα λίγων ετών, πιθανολογώ το 2020, να δούμε και την πρώτη επίδοση κάτω από τις 2 ώρες στον Μαραθώνιο.

 

Είναι θέμα χρόνου να βρεθεί κάποιος ταλαντούχος δρομέας με τα σωστά εμβιομηχανικά χαρακτηριστικά, τα κατάλληλα γονίδια και τη διάθεση να προπονηθεί και να «πονέσει», εφόσον φυσικά του δοθούν τα κατάλληλα κίνητρα και πλαισιωθεί από τους σωστούς ανθρώπους. Οι ομαδικές προπονήσεις, τα projectsτων εταιρειών με τη βοήθεια μερικών από τους καλύτερους αθλητικούς επιστήμονες, η δυνατότητα για συνεχή λήψη επιστημονικών βιοχημικών δεικτών και η διόρθωση της προπόνησης ακόμη και καθημερινά, τα προπονητικά camp, οι managersστην Αφρική, σε συνδυασμό πάντα με τα ανάλογα οικονομικά κίνητρα, γοργά θα φέρουν, εκτιμώ, τον αριθμό 1 στο ψηφίο της ώρας στην επίδοση στον Μαραθώνιο δρόμο.

 

Πολύ θα ήθελα να έβλεπα παλιότερους θρύλους των αποστάσεων, όπως π.χ. τον EmilZatopekή τον AbebeBikilaνα συμμετέχουν σε παρόμοια projectsμε αυτά των Κενυατών δρομέων! Η ιστορία όμως μπορεί να επαναλαμβάνεται, αλλά δεν γυρίζει πίσω!

Τι είναι αυτό που θα σε έκανε ευτυχισμένο αν συνέβαινε με την κυκλοφορία του βιβλίου σου;

 

Αν μου έκανε κάποιος την ίδια ερώτηση πριν την κυκλοφορία του βιβλίου, θα του έλεγα ότι θα με έκανε ευτυχισμένο να γίνει BestSellerτων εκδόσεων Sportbook, έναν εκδοτικό οίκο που εξειδικεύεται στα αθλητικά και προπονητικά βιβλία. Το αγκάλιασμα όμως του βιβλίου από τους δρομείς και τα θετικά σχόλια των αναγνωστών οδήγησαν στην 1ηανατύπωση του βιβλίου και τον τίτλο του BestSellerήδη από τους 3 πρώτους μήνες κυκλοφορίας του.

 

Σίγουρα πτυχές της ματαιόδοξης φύσης του κάθε ανθρώπου, συμπεριλαμβανομένης και της δικής μου, τον κάνει να θέλει να ακούγεται το έργο του και προφανώς να αποκτηθεί και να βοηθήσει όσο το δυνατόν περισσότερους δρομείς. Με ειλικρίνεια, θα ήθελα να βοηθήσει τη νέα γενιά να ξεκινήσει με καλύτερες βάσεις και να οδηγήσει ή να βάλει το λιθαράκι του στην ανάπτυξη των δρόμων μεγάλων αποστάσεων τόσο ποσοτικά, όσο και ποιοτικά στη χώρα μας!

 

Θα ήθελα να βοηθήσει τους δρομείς να τρέχουν ορθότερα σε ό,τι αφορά την τεχνική τους, να προλαμβάνουν έγκαιρα τους τραυματισμούς τους και να αναπτύσσουν σωστά τα συστήματα του οργανισμού τους. Να αντιληφθούν την αξία της και να εντάξουν ολοένα και περισσότεροι δρομείς την ενδυνάμωση στο πρόγραμμά τους και άλλα θέματα που πραγματεύονται τα 7 Μέρη και οι 652 σελίδες του βιβλίου. Παράλληλα, με την πλειάδα των εξαιρετικών νέων προπονητών που υπάρχουν στον χώρο, να δοθεί το έναυσμα στους δρομείς για αναζήτηση νέων γνώσεων και κατανόηση του γνωστικού υπόβαθρου ως προς το γιατί κάνουν κάτι και πώς θα μπορούσαν να το βελτιώσουν!

Αποδέχεσαι τον τίτλο του συγγραφέα; Έχεις κάτι επόμενο στα σκαριά ή στο μυαλό σου;

 

Ο όρος συγγραφέας προϋποθέτει κατά την προσωπική μου άποψη μια συνέχεια ή συνέπεια στη συγγραφή και στο έργο του! Θεωρώ ότι οι περισσότεροι άνθρωποι κρύβουμε μια μορφή συγγραφέα μέσα μας, που άλλοι έχουν τη δυνατότητα να εκδηλώσουν και άλλοι όχι. Όπως επίσης θεωρώ ότι όλοι έχουμε μέσα μας έναν δρομέα μεγάλων αποστάσεων που άλλοι εκφράζουν και άλλοι όχι! Πολλές φορές είναι θέμα συγκυριών και περιστάσεων.

 

Τα βιβλία γράφονται πρώτα στο μυαλό και μετά αποτυπώνονται στο χαρτί. Συνήθως τα «γράφω» ενώ τρέχω, οπότε και μου έρχονται οι καλύτερες ιδέες! Ωστόσο, απαιτείται και ένα μεγάλο χρονικό διάστημα αποτύπωσης των σκέψεων στο χαρτί και ένα ακόμη μεγαλύτερο διάστημα μελέτης των βιβλιογραφικών πηγών για αυτά που γράφεις! Ο χρόνος θα δείξει αν καταφέρω να μετουσιώσω τις επόμενες σκέψεις μου, τις νέες προπονητικές μου πρακτικές και τις νέες γνώσεις που αποκομίζω καθημερινά σε άλλα βιβλία!

 

Παρότι ήταν ένα από τα δυσκολότερα εγχειρήματα στη ζωή μου, ήταν τόσο ωφέλιμο και συναρπαστικό και στο πέρασμα του χρόνου επιθυμείς να το ξαναπεράσεις! Το παρομοιάζω λίγο με τον Μαραθώνιο που συχνά στο 32οή 35οχιλιόμετρο πολλοί δρομείς μονολογούμε ότι δεν θα το ξανακάνουμε αυτό στον εαυτό μας και αναρωτιόμαστε γιατί «περνάμε αυτό το μαρτύριο», αλλά μετά τη γραμμή του τερματισμού ή έστω έπειτα από λίγες ημέρες αναζητούμε στο καλεντάρι τον επόμενο Μαραθώνιο που θα τρέξουμε! Είναι λίγο μαγική η διαδικασία και δεν σου κρύβω ότι επιθυμώ να την ξαναζήσω Ειλικρινά χαίρομαι πολύ που όλο και περισσότερος κόσμος ζει αυτή τη διαδικασία συμμετέχοντας σε αγώνες αντοχής!

 

Ευχαριστούμε πολύ Δημήτρη.

 

Σας ευχαριστώ θερμά για τις πραγματικά ενδιαφέρουσες ερωτήσεις και εύχομαι το βιβλίο μου να βοηθήσει και άλλον κόσμο να φέρει πιο κοντά τις μεγάλες αποστάσεις. Καλή επιτυχία στο MyAthleteκαι την ομάδα του και σε σένα προσωπικά Γιώργο σε ό,τι κάνεις. Και απ’ ό,τι πληροφορούμε δεν είναι και λίγα!

 

Γιώργος Μυζάλης.

Δημοσιογράφος – υπεύθυνος επικοινωνίας myathlete.

X