Οι περισσότεροι αθλητές όταν αφοσιώνονται σε ένα άθλημα αποκτούν πρότυπα. Στις περισσότερες περιπτώσεις, αυτά τα πρότυπα έχουν αφιερώσει τη ζωή τους, έχουν εξελιχθεί και έχουν ανεβάσει τον πήχη του αθλήματός τους σε νέο επίπεδο.

Για να ταιριάξουμε στα πρότυπα μας, συχνά και εμείς, οι χαμηλότεροι επιπέδου αθλητές, κάνουμε θυσίες και παραχωρήσεις ώστε να πλησιάσουμε το βέλτιστο των επιδόσεων που μπορεί να αντέξει το σώμα μας. Όταν η προπόνηση τελειώνει, η αποχή από υπερβολές όπως αλκοόλ και ξενύχτια, αλλά και η συνεχής ξεκούραση, είναι αυτές που μπορούν να μας δώσουν το κάτι παραπάνω.

Όσο μικρότερο το ταλέντο, τόσο μεγαλύτερη πρέπει να είναι η προσπάθεια, όμως όσο μεγαλύτερη η εμμονή, τόσο μικρότερη γίνεται η απόλαυση. Κάπως έτσι καταλήγει ένας άνθρωπος να κλείνεται σε μια πραγματικότητα που έχει πλάσει ο ίδιος. Δίνει μια ταυτότητα στον εαυτό του, όπως “ποδηλάτης”, “δρομέας”, “τριαθλητής”, η οποία θεωρεί πως τον κάνει να ξεχωρίζει από τη μάζα. Συχνά, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μεγεθύνουν αυτή την εμμονή, βοηθώντας το άτομο να εξωτερικεύσει την εικόνα που έχει πλάσει για τον εαυτό του. Μέσω των social media μπορεί να παρουσιάζει τις προσπάθειές του με τέτοιο τρόπο, ώστε να ταιριάζουν -φαινομενικά- στα πρότυπά του.

O Jan Ulrich, κάποτε διεκδικητής μεγάλων ποδηλατικών Γύρων, μέχρι σήμερα πασχίζει να ενταχθεί αρμονικά στην κοινωνία εκτός αθλητισμού.

Αυτό που συχνά ξεχνάμε, είναι πως επιλέγουμε ως πρότυπα, αθλητές που βιοπορίζονται από το άθλημά τους και δικαιολογούν την απουσία τους από την οικογένεια ή τον κοινωνικό περίγυρο με αυτό τον τρόπο. Συχνά, αυτά τα άτομα αντιμετωπίζουν μεγάλες δυσκολίες όταν αποσύρονται από το άθλημα. Η ζωή τους σταματάει να είναι μια προπόνηση και οι ίδιοι σταματούν να είναι στο επίκεντρο των ΜΜΕ. Επίσης, αυτό που δεν προβάλλεται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι η απογοήτευση μετά από ένα κακό αποτέλεσμα και οι ενοχικές σκέψεις και πράξεις που ακολουθούν, όπως λιγότερο φαγητό, περισσότερες ώρες προπόνησης και άλλα μέτρα που αφήνουν ανεξίτηλα σημάδια στο σώμα. Δεν προβάλλονται οι ατελείωτες ώρες αναμονής πριν από έναν αγώνα και οι στιγμές απόλυτης απραγίας. Άλλωστε, δεν έχετε παρά να ρίξετε μια ματιά σε μια ομάδα την ώρα του φαγητού ή πριν την εκκίνηση του αγώνα για να διαπιστώσετε πως το κινητό τηλέφωνο και τα social media μοιάζουν να έχουν περισσότερο ενδιαφέρον από τον περίγυρο. Συχνά, σε μια αγωνιστική αποστολή αναγκαζόμαστε να περάσουμε χρόνο με άτομα που σε καμία άλλη περίπτωση δεν θα πλησιάζαμε ηθελημένα.

Πτώσεις και συχνές ασθένειες λόγω εξασθένισης του οργανισμού, έρχονται να προστεθούν στη λίστα δυσκολιών που έχει να αντιμετωπίσει ένας αθλητής στα πλαίσια του πρωταθλητισμού.

Όλα αυτά, τα υπομένουμε για να ταιριάξουμε στο αθλητικό πρότυπο που έχουμε πλάσει στο μυαλό μας και να το προωθήσουμε καταλλήλως στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Για λίγους θα αποτελέσει πρότυπο ο αθλητής που λαμβάνει μέρος σε έναν αγώνα για την εμπειρία ή την ομορφιά του τοπίου. Ένας αθλητής που δεν ανέβηκε ποτέ σε σκαλί βάθρου. Άλλωστε σε λίγους είναι γνωστός αυτός ο αθλητής.

Ο Γιώργος (αριστερά) και ο Σπύρος (δεξιά) είναι δύο αθλητές, ασκούμενοι του myathlete, που παρά το γεγονός ότι προπονούνται για να ξεπεράσουν τον εαυτό τους, κρατάνε χαμηλά το αίσθημα του αυτοπροσδιορισμού ως αθλητές. Ξέρουν πως το χρυσό μετάλλιο βρίσκεται πλέον στα χέρια των απογόνων τους, ενώ η ποδηλατική τους καριέρα, στην ανοχή των συζύγων.

Αυτός είναι ο μηχανισμός με τον οποίο τροφοδοτείται το κορυφαίο επίπεδο αθλητισμού, βελτιώνεται ο αθλητικός εξοπλισμός (βλέπε παπούτσια, ποδήλατα, κολυμβητικές στολές κ.α.) και διαφημίζονται οι εταιρείες κατασκευής αθλητικών ειδών, αλλά και άλλες εταιρείες χορηγοί. Είναι το μόνο επίπεδο αθλητισμού, το οποίο δεν προάγει την υγεία του ασκούμενου, τροφοδοτείται από το κέρδος και την ματαιοδοξία, ενώ συχνά παράγει καταθλίψεις και άτομα που χρήζουν ψυχολογικής βοήθειας.

X