Ο Μαραθώνιος της ΑΘήνας που έτρεξα για το μπαμπά μου.

Throw back ή αλλιώς μία μακροσκελής και προσωπική αναφορά (μην πείτε ότι δεν σας προειδοποίησα) σχετικά με τον ένα και μάλλον μοναδικό Μαραθώνιο της ζωής μου. Θυμάμαι λοιπόν, πως η πρώτη φορά που μου πέρασε από το μυαλό να τρέξω ένα Μαραθώνιο…

Κυνηγώντας τη μικρή γοργόνα (ποδήλατα και μπύρες).

Εντάξει τώρα. Κάθε Μαραθώνιο που κάνεις θα γράφεις κιόλας; Θα μου πεις και θα έχεις και δίκιο. Ωραία λοιπόν, ας βρω κάποια καλή δικαιολογία μήπως και πείσω. Πρώτος αγώνας εκτός συνόρων. Οπότε μπορεί να το πάρει κανείς σαν ταξιδιωτική εμπειρία…

X