Παράξενο κείμενο αυτό που μόλις ξεκίνησες να διαβάζεις φίλτατε συντρεχαλατζή, στο λέω προκαταβολικά. Παράξενο, αλλά απολύτως ειλικρινές, να ξέρεις. Και εξηγούμαι χωρίς χρονοτριβή. Η Βοστώνη με τρόμαξε. Και με τη Βοστώνη με τρόμαξα και ο ίδιος. Θα έχεις δει αυτό το αστείο κόμικ που αναφέρεται στους δρομείς της σύγχρονης εποχής, με τις selfies, τις αναρτήσεις, τα gadgets και τα personal best. Τελικά, σκέφτηκα, όταν καταλάγιασε ο “κουρνιαχτός” της Βοστώνης πριν από έξι μήνες, για ποιον τρέχω; Τρέχω για μένα ή για την εικόνα που παρουσιάζω στους γύρω μου; Και πόσο εγκλωβίζομαι (και εγκλωβιζόμαστε και όλοι μας) στις απαιτήσεις και τις προσδοκίες που (νομίζουμε ότι) έχουν οι άλλοι από εμάς; Πήρε μεγάλη δημοσιότητα η Βοστώνη μου – κυρίως εξαιτίας μου, δεν εθελοτυφλώ – χωρίς λόγο και με φόρτωσε ένα παράξενο “άγχος” που στον αγώνα γύρισε μπούμερανγκ. Μπερδεύτηκα. Και άρχισα να αναρωτιέμαι για τα κίνητρά μου τα ίδια. 

Ένας τρόπος υπήρχε για να μάθω. Για να μου φύγει η ανησυχία, δηλαδή. Να τρέξω έναν μαραθώνιο χωρίς να το ξέρει κανείς. Μάλλον, να το πω σωστότερα: να το ξέρουν όσο το δυνατόν λιγότεροι άνθρωποι (οι δικοί) και να μην το επικοινωνήσω καθόλου εγώ ο ίδιος ως μαϊντανός του δρομικού κινήματος (που κοντεύω να καταντήσω, αν δεν έχω καταντήσει ήδη, δηλαδή) μέσα από τα social media και τα blogs. Έτσι, οργανώθηκε ο μυστικός… μαραθώνιος του Amsterdam, που διαβάζεις στον τίτλο αγαπητέ αναγνώστη. Θα μου πεις: σιγά ρε μεγάλε που θα ασχολούμασταν και μαζί σου! Ποιος νομίζεις πως είσαι; Και δίκιο θα έχεις. Άλλωστε, δεν είμαι και κανένας πρωταθλητής! Τρίχες. Όμως δεν ήταν το θέμα αυτό. Το θέμα όλο ήταν η επιστροφή μου στις ρίζες του τρεξίματος και η ενδοσκόπηση. Το θέμα ήταν να “κοιτάξω μέσα μου” και να δω ξάστερα αν εξακολουθώ να τρέχω για την απόλαυση που μου δίνει το άθλημα.

Υπήρχε και ένας άλλος λόγος, που επίσης δεν επικοινωνήθηκε. Για μένα η απόσταση του Μαραθωνίου έκλεισε τον πρώτο κύκλο της. Αποφάσισα ο δέκατος Μαραθώνιός μου να σημάνει και μια προσωρινή(;) αποχώρηση από το αγώνισμα. Ήθελα, λοιπόν, να αποχαιρετίσω το “σχολείο” αυτό με την καλύτερή μου επίδοση. Δεν μπορούσα να κλείσω το κεφάλαιο αυτό με το πισωγύρισμα της επίδοσης της Βοστώνης. Ήθελα κάτι πιο τιμητικό για την απόσταση αυτή που με “ταξίδεψε” και “συντρόφευσε” τα τελευταία εφτά χρόνια. Και το κατάφερα. Δεν έχουν σημασία τα νούμερα. Ούτως ή άλλως, δεν τα ανακοινώνω ποτέ. Δεν αφορούν σε κανέναν εκτός από μένα.

Το λοιπόν, τρέχω μόνο για μένα και, ενίοτε, για δυο – τρεις ακόμα ανθρώπους και τις μνήμες τους ανάλογα με την περίσταση και την ευκαιρία. Και θα τρέχω, ελπίζω, όσο θα με βαστούν τα πόδια μου. Προσεχώς, μικρότερες (πολύ μικρότερες) αποστάσεις σε μεγαλύτερες (πολύ μεγαλύτερες – ελπίζω) ταχύτητες.

Φίλτατοι συντρεχαλατζήδες μου, καλή αντάμωση στους δρόμους και τα ταρτάν. Με το χαμόγελο στα χείλη και τη βεβαιότητα της ευτυχίας που προσφέρει το αγαπημένο μας χόμπυ. Καλή Κλασική σε όσους θα την τρέξουν, αλλά και καλούς δρόμους σε όσους πάνε κόντρα στον καιρό, είτε σε αγώνες, είτε σε τρεχάλες ιδιωτικές. Τα σέβη μου.

Γιώργος Μυζάλης – Yπεύθυνος επικοινωνίας myathlete.

Υ.Γ.1. Υπάρχει κάτι ακόμα που με κάνει να είμαι σίγουρος για την ατόφια αγάπη μου για το τρέξιμο. Μετά από χρόνια σε έναν τερματισμό, πλάνταξα. Δεν μπορούσα να σταματήσω.Έκλαιγα για τους γονείς μου που μου λείπουν συνεχώς κι ας ξέρω πως με βλέπουν από εκεί ψηλά. Έκλαιγα για τους έρωτές μου, που όλοι τους υπήρξαν ανεκπλήρωτοι, αλλά πολύτιμοι. Έκλαιγα για τις μουσικές που “εξόρισα” από τις τρεχάλες ο ίδιος. Έκλαιγα για το χρόνο που κατάφερα να κάνω. Έκλαιγα από συγκίνηση κι ευγνωμοσύνη που, για πρώτη μου φορά σε αγώνα, κάποιος με “κυνηγούσε” στη διαδρομή για δυο λόγια συμπαράστασης (Κατερινιώ, δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτό που έκανες και βέβαια τις φωνές σου 500 μέτρα πριν τον τερματισμό: “το ‘κανες – το ‘κανες” μου φώναζες)! Έκλαιγα από χαρά. Έκλαιγα ρε γαμώτο. Μετά από χρόνια, γενικά. Και αυτό είναι ευλογία. Βουρκώνω και τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές – πέστε να με φάτε, που λένε και στο twitter.

Υ.Γ.2. Για τη συγκεκριμένη “συνομωσία”, αλλά και τη συγκεκριμένη επίδοση, πρέπει να ευχαριστήσω μερικούς ανθρώπους: το Νίκο Δημητριάδη που έκανε ό,τι πρέπει να κάνει ένας προπονητής. Το Φώτη Γρηγοράτο, τα μαγικά του χέρια και τη μεγάλη του (κεφαλονίτικη) καρδιά. Τη Βαλεντίνη Κωνσταντινίδου και το DNAnutricoach για την σπουδαία επιστημονική γνώση και υποστήριξη. ‘Ολο το team του myathlete γιατί είναι μακράν το καλύτερο team (επιτρέψτε μου, παιδιά, δυο “κλικ” παραπάνω στην Καρολίνα Σκούρτη – ξέρει εκείνη). Το Νάσο Κουτσουραδη, που ήταν εκεί όταν χρειάστηκα ένα γρήγορο “σέρβις”. Τον Χάρη Κωνσταντινίδη που είναι ο ιδανικός συντρεχαλατζής και τον Ανδρέα Ρήγα που επιστρέφει στους δρόμους και με βοήθησε περισσότερο κι από όσο μπορεί να φανταστεί στα long runs της προετοιμασίας. Τον αδερφό μου το Ζαχαρία (δεν βάζουμε επίθετα στα αδέρφια) που είναι μακράν ο σπουδαιότερος δρομέας που γνωρίζω και αποτελεί διαρκή έμπνευση για μένα. Τέλος, αυτό το ταλαίπωρο “κορμάκι” που ανέχεται τις παλαβωμάρες μου και με κουβαλάει ακούραστα.

Υ.Γ.3. Ο συγκεκριμένος αγώνας έχει πρόσωπο και αυτό ανήκει στην καινούργια μου ανιψιά τη Φαίδρα. Καλωσόρισες μούτρο!

Υ.Γ.4. Μετά τον αγώνα, γύρισα γρήγορα – γρήγορα στο ξενοδοχείο, έκανα μπάνιο κι έφυγα να “κυνηγήσω” την άλλη μου αγάπη. Όσοι με ξέρετε, φαντάζεστε. Πήρα τραμ και τραίνο για το Arnhem, όπου έπαιζαν οι Rolling Stones. Εκεί να δείτε “τρεχάλες”. Χορευτικές. Για αυτή μου την εμπειρία, όμως, θα διαβάσετε αλλού.

X