Υπήρξα το παιδί εκείνο που οι προπονήσεις και ο αγώνας ποδοσφαίρου το ΣαββατοΚύριακο με την ομάδα της περιοχής του, η μπάλα με τους φίλους του στα διαλλείματα και στο μάθημα της Γυμναστικής στο σχολείο ήτανε η μεγαλύτερη του διασκέδαση. Η χαρά, η λύπη, η προσμονή και η ελπίδα. Και πολλά ακόμα συναισθήματα. Μέχρι τα 15-16 μου. Και είμαι χαρούμενος για αυτά τα παιδικά μου χρόνια. Όταν ο Maradona αποσύρθηκε οριστικά από την ενεργό δράση ήμουν 4 χρονών. Για πολλά χρόνια μετά την απόσυρσή του, οι μόνες ποδοσφαιρικές εικόνες που είχα για εκείνον (τονίζω το «ποδοσφαιρικές» και εξηγείται παρακάτω) ήταν τα 2 γκολ στον προημιτελικό με την Αγγλία στο Mundial του 1986. Η 1η ουσιαστική οπτική επαφή μου με τα «μαγικά» του με την μπάλα ήταν ένα DVD από μια αθλητική εφημερίδα όταν ήμουν 16. Σε αυτό «βοήθησε» και το γεγονός ό,τι το internet στο σπίτι μου πρωτομπήκε όταν ήμουν 19.

 

Εντός των τεσσάρων (4) γραμμών.

Ο Maradona ήταν ο άνθρωπος που πήρε από το χεράκι την Αργεντινή και την έκανε παγκόσμια πρωταθλήτρια. Στο Mundial του 1986 έκανε τα δύο όνειρα του πραγματικότητα και μαζί όλο τον κόσμο να παραμιλάει. Ύστερα έφτασε άλλη μια φορά σε τελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου, τον οποίο και έχασε, το 1990 από τη Δυτική Γερμανία, παίζοντας τον νικητήριο ημιτελικό «εντός έδρας», στο γήπεδο της Νάπολι δηλαδή, που ετοιμάζεται πλέον να πάρει το όνομά του.  Μετεγγράφηκε στην «μικρή» τότε Νάπολι και την «έβαλε» στον ευρωπαϊκό ποδοσφαιρικό χάρτη.

Μπορούν αυτά τα επιτεύγματα σε συνδυασμό με την τεχνική του κατάρτιση να τον καθιστούν τον καλύτερο όλων των εποχών; Κατά πολλούς ναι… Άλλοι, νεότεροι κατά κύριο λόγο, έχουν τους ενδοιασμούς τους.

Στην εποχή των απίστευτων ρεκόρ από τον Cristiano Ronaldo και τον Lionel Messi, κοιτάζοντας κάποιος μόνο τους αριθμούς, η σύγκριση δεν θα ήταν σε καμία περίπτωση υπέρ του Maradona. Μιλάμε άλλωστε για 2 μηχανές των goal, που μάλιστα δεν αγωνίζονται ακριβώς στην ίδια θέση με τον Diego. Έπειτα η τροπαιοθήκη αυτών των 2 (Cristiano και Messi), μπορεί μεν -μέχρι στιγμής τουλάχιστον- να μην περιλαμβάνει Παγκόσμιο Κύπελλο εθνικών ομάδων, ωστόσο το μέτρημα των τίτλων και των ατομικών βραβείων που έχουν κατακτήσει σε διασυλλογικό επίπεδο, προκαλεί δέος.

 

Έχει τελικά τόση σημασία η (όποια) σύγκριση;

Δεν ξέρω ποια από τις δύο εκδοχές θα πρέπει να ληφθεί υπόψην για να απαντηθεί το ερώτημα για τον κορυφαίο όλων των εποχών, βάζοντας και το θρυλικό Pele εννοείται στην κουβέντα, ωστόσο καταλαβαίνω απόλυτα και τις δύο πλευρές.

Από την μία οι αριθμοί που δεν μπορούν να είναι τυχαίοι. Αν όμως ήταν το κυριότερο κριτήριο, τότε δεν θα άφηναν το περιθώριο σε κανέναν πέρα από τον παγκόσμιο αρχισκόρερ – αυτή την στιγμή ο Josef Bican- να κατέχει τον τίτλο του κορυφαίου ποδοσφαιριστή όλων των εποχών.

Από την άλλη εκείνος ο βιρτουόζος με την μπάλα και το ‘’10’’ στην φανέλα, που όταν έφυγε από την Barcelona, γύρισε την πλάτη στις πλούσιες ομάδες του ιταλικού Βορρά (Inter και Milan) και την Juventus για να παίξει στην ‘’μικρή’’ του Νότου, την Νάπολι, και να πανηγυρίσει τα μοναδικά πρωταθλήματα Serie A στην ιστορία της μέχρι στιγμής και τον επίσης μοναδικό μέχρι στιγμής ευρωπαϊκό της τίτλο, το κύπελλο UEFA του 1989. Ποιος άλλος το κατάφερε?

 

Τα προβλήματα υγείας και η είδηση του θανάτου του.

Βλέποντας από μικρός στην τηλεόραση τις εικόνες που έρχονταν από την Αργεντινή και συγκεκριμένα έξω από τα νοσοκομεία που συχνά νοσηλευόταν για τα προβλήματα υγείας που είχε, αυτό που μου έκανε πάντοτε εντύπωση ήταν το πλήθος κόσμου που προσευχόταν για εκείνον. Η τόσο πολύ αγωνία που αποτυπωνόταν στα πρόσωπά τους, σαν να είναι ένας συγγενής τους που περνάει δύσκολες ώρες. Ήταν απλός κόσμος που τον λάτρευε. Δεν μπορούσα να καταλάβω αν όλη αυτή η αγάπη πήγαζε μόνο και μόνο από το ποδοσφαιρικό του ταλέντο και από την κατάκτηση του Mundial το 1986.

Έμαθα την είδηση για τον θάνατό του από ένα αθλητικό site. Μπήκα για να διαβάσω απλά τα αθλητικά νέα της ημέρας. Όταν διάβασα τον πρώτο-πρώτο τίτλο, «ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΣΟΚ: Πέθανε ο Maradona», έκανα έναν μορφασμό λύπης/απογοήτευσης και αμέσως μου ήρθαν στο μυαλό οι εικόνες των ανθρώπων που έβλεπα στην τηλεόραση να προσεύχονταν για αυτόν τα προηγούμενα χρόνια.

Η είδηση για τον θάνατο του έκανε όπως ήτανε λογικό τον γύρο του κόσμου και παρακολουθώντας μέχρι και σήμερα τι γράφεται και τι λέγεται από σπουδαίους ανθρώπους του ποδοσφαίρου και μη, παρακολουθώντας εικόνες απλών ανθρώπων από την Αργεντινή αλλά και των Ναπολιτάνων βεβαίως, είμαι σε θέση πλέον να κατανοήσω καλύτερα από που πηγάζει όλη αυτή η αγάπη του κόσμου για τον Maradona.

Ας μην κρυβόμαστε. Το σοκ που δημιούργησε σε ολόκληρο τον πλανήτη η είδηση του θανάτου του, δεν οφείλεται ΜΟΝΟ στο ποδοσφαιρικό επίπεδο που βρέθηκε κάποτε. Άλλωστε πάνε 30 χρόνια από όταν σταμάτησε -ουσιαστικά- το ποδόσφαιρο. Κάτι άλλο ένιωθε και νιώθει ο κόσμος για τον Maradona. Κάτι βαθύτερο.

 

 

Maradona – Messi – Ronaldo: δεν υφίσταται καν θέμα σύγκρισης.

Ο Maradona δημιούργησε το θρύλο του ΚΑΙ λόγω της εξωγηπεδικής του ζωής. Τα ναρκωτικά, οι γυναίκες, το doping στην επιστροφή του στην ενεργό δράση, οι τσακωμοί με τα «βαριά χαρτιά» της ηγεσίας του παγκόσμιου ποδοσφαίρου, οι ιδέες και οι δηλώσεις του. Δεν θα σταθώ στο πόσο αυτοκαταστροφικός ήτανε. Άλλωστε δεν χρωστούσε καμία εξήγηση για το πως θα ζήσει την ζωή του. Όπως δεν θα έπρεπε και κανείς άλλος να απολογείται για τις επιλογές του, εφόσον αυτές έχουν επιπτώσεις μόνο πάνω στον ίδιο του τον εαυτό.

Ο Maradona δεν μπορεί να συγκριθεί με κανέναν άλλον ποδοσφαιριστή στο σύνολο. Γιατί πολύ απλά δεν ήταν όμοιος με κανέναν. Και αν ποτέ συγκριθεί, τότε δεν γίνεται να χάσει. Σύμφωνοι, οι αριθμοί δείχνουν να υστερεί σημαντικά εναντίον του Cristianoκαι του Messi.

 

Τι ακριβώς προσπαθούμε να συγκρίνουμε με το Maradona;

Στην θέση του Maradona όμως δεν βρέθηκε ποτέ κανείς. Κανένας δεν υπήρξε που να έχει το ταλέντο του, να είναι ταυτόχρονα τόσο αυτοκαταστροφικός και να τα καταφέρει. Ο Messi είναι ότι πιο κοντινό στο Maradona γνώρισε η ανθρωπότητα έως σήμερα. Ποδοσφαιρικά και μόνο. Στο στυλ και το σουλούπι τους. O Cristiano από την άλλη, που πλέον βαδίζει στα 36 του δεν σταματάει να σπάει το ένα ρεκόρ μετά το άλλο, είναι υπόδειγμα αθλητή, συνώνυμο της σκληρής δουλείας και των θυσιών που έκανε, της δουλειάς που «έριξε» για να μετατρέψει το ταλέντο του σε αυτό που είναι σήμερα για το ποδόσφαιρο.

Προσωπικά όμως θεωρώ ότι ο Maradona, πέρα από κορυφαίος ποδοσφαιριστής, ήταν και το σύμβολο της μάχης για το καλό. Είχε άποψη που δεν φοβότανε να εκφράσει. Τον έβλεπες σε πολλές από τις δηλώσεις του να υπερασπίζεται τον αδύνατο, ενάντια στο δυνατό. Να λέει τα αυτονόητα τα οποία μόνο ως τέτοια δεν λογίζονται δυστυχώς. Η σχετική δήλωση του τσακωμού του με τον Πάπα όταν ήτανε στην Νάπολι δείχνει ακριβώς αυτό που λέω.

«Αν ανησυχείς για τα φτωχά παιδιά,  τότε κάνε κάτι φίλε. Πούλα τα χρυσά ταβάνια.»

Θεωρώ ότι τέτοιες δηλώσεις συνέβαλλαν σημαντικά στο να τον λατρέψει ο κόσμος. Να τον λατρέψει και σαν άνθρωπο μετά από ποδοσφαιριστή. Δεν έβλεπε κάτι «δήθεν» στο πρόσωπό του. Άκουγε κάποιον που είχε την δύναμη να λέει τα πράγματα με το όνομα τους. Που είχε τα… άντερα για να το κάνει και που από το στόμα του έβγαιναν φράσεις και σκέψεις που εμείς οι «μικροί» δεν μπορούμε να πούμε ούτε μπροστά στον καθρέφτη.

Δεν είχε ανάγκη να φανεί δημοφιλής, διότι δεν είχε να κερδίσει κάτι παραπάνω μέσα από αυτά που δήλωνε και πίστευε.

Το ποδοσφαιρικό του ταλέντο σε συνδυασμό με την προσωπικότητά του, τον έκαναν αυτό που ήτανε. Τον ασύγκριτο θρύλο από το Buenos Aires της Αργεντινής.

Αυτός ήτανε ο Diego Armando Maradona.

AD10S

Αλέξανδρος Δημητριάδης – running coach myathlete.

add comment

X