Αθήνα 20004. Αύγουστος 2004. Και για την ακρίβεια, Παρασκευή 13.08.2004. Πέρασαν κιόλας 16 χρόνια από εκείνη την Παρασκευή, που έμελλε να περάσει στην ιστορία ως η ημέρα που οι Ολυμπιακοί Αγώνες επέστρεφαν εκεί που γεννήθηκαν!

Σαν σήμερα λοιπόν η τελετή έναρξης. Και θυμάμαι καθαρά που ήμουν και με ποιους ήμουν και την παρακολουθούσα.  Οικογενειακές διακοπές (παιδάκι 11 χρονών εγώ άλλωστε) και εκείνο το απόγευμα σε μια καφετέρια της Καλύμνου, μέσα στην βαβούρα του κόσμου, εγώ προσπαθούσα να παρακολουθήσω την τελετή έναρξης σε μια μικρή απομακρυσμένη τηλεόραση που ήτανε συγχρονισμένη στην ΕΡΤ.

Και τώρα, μετά από 16 χρόνια, φαντάζομαι πως θα ήτανε η Αθήνα τότε. Το επίκεντρο παγκοσμίως! Φαντάζομαι πως θα ήτανε οι δρόμοι, το κλίμα γιορτής που θα επικρατούσε παντού, φαντάζομαι όλες τις εγκαταστάσεις στίβου, υγρού στίβου, τα γήπεδα ομαδικών και ατομικών αγωνισμάτων που τότε έσφυζαν από ζωή… Γιατί τώρα… Τώρα σφίγγεται η καρδιά σου όποτε τυχαίνει να περάσεις από έξω και να φέρεις στο μυαλό σου τις εικόνες που έβλεπες από την τηλεόραση τον Αύγουστο του 2004.

Φαντάζομαι τον Άγιο Κοσμά, τα Κ1 – Κ2 στο Ο.Α.Κ.Α., πραγματικά στολίδια. Εκεί που έκαναν προθέρμανση και προπόνηση ο Gatlin, ο Gebrselassie, o Kipchoge, ο Bekele, η Isinbayeva. Αλλά και οι δικοί μας σπουδαίοι βεβαίως! Εκεί είναι που πλέον εγώ εργάζομαι και αθλούμαι! Αδιανόητο!

Το Παιχνίδι της Μνήμης και του Συναισθήματος στην Αθήνα 2004.

Φέρνω στο μυαλό μου το σοκ που είχε προκαλέσει σε όλους η υπόθεση Κεντέρη – Θάνου,  την ειδική λωρίδα κυκλοφορίας στην παραλιακή και τους άλλους πολυσύχναστους δρόμους που είχαν ζωγραφισμένους τους 5 Ολυμπιακούς Κύκλους στην άσφαλτο. Θυμάμαι να χαζεύω με (ακατανόητο μέχρι και σήμερα) ενθουσιασμό το Zeppelin όποτε τύχαινε να πετάει πάνω από το σπίτι μου.

Μα πιο έντονα από όλα θυμάμαι να έχω από τότε το μικρόβιο του αθλητισμού μέσα μου. Ήθελα να συγκρατήσω εικόνες από τα πάντα. Όσες περισσότερες εικόνες γίνεται. Θυμάμαι να παρατηρώ αθλήματα, εγκαταστάσεις, τους αθλητές με τον εξοπλισμό τους, τους προπονητές, βοηθούς, κριτές, εθελοντές. Τις κινήσεις και την ενδυμασία τους. Με αμέτρητο και ακόρεστο ενδιαφέρον καθημερινά. Παρατηρούσα τα πάντα που πάνω τους είχαν ζωγραφισμένο το logo των Ολυμπιακών Αγώνων. Δεν θυμάμαι πολλά αποτελέσματα, δεν θυμάμαι πολλές επιδόσεις, θυμάμαι μόνο αυτή την ακόρεστη όρεξη για να παρατηρήσω τα πάντα.

Και ύστερα φέρνω στο μυαλό μου όλη τη στεναχώρια και τη μελαγχολία που ένιωθα παρακολουθώντας την τελετή λήξης του Αθήνα 2004 και συνειδητοποιώντας ότι όλο αυτό είχε τελειώσει. Τόσο γρήγορα.

Δυστυχώς δεν έζησα τους αγώνες όπως θα ήθελα σήμερα να τους ζήσω… Και δεν θυμάμαι τα πάντα όπως θα ευχόμουν να τα θυμάμαι… Και αυτό με στενοχωρεί, γιατί για εμάς τους γυμναστές και όσους τους «τρέφει» (όχι οικονομικά) ο αθλητισμός, όλες αυτές οι ημέρες, όλα αυτά τα μικρά και μεγάλα που παρακολουθούσα με μανία στην τηλεόραση, είναι κάτι παραπάνω από μαγικά!

Τουλάχιστον το έζησα…

Αλέξανδρος Δημητριάδης – running coach myathlete.

Υ.Γ. Ιδού ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο με όλα τα στοιχεία για το τι (δεν) συνέβη στην υπόθεση Κεντέρη – Θάνου:.

 

add comment

X